Thirrje për ndërgjegjen njerëzore dhe përgjegjësinë publike
Nga Prof. Mimoza Manxhari
Po i drejtohem fillimisht socialistëve, sepse Partia Socialisteqeveris Shqipërinë prej trembëdhjetë vitesh.
Po u drejtohem edhe ish-ministrave, deputetëve, ish-drejtuesvetë institucioneve, intelektualëve, akademikëve dhe të gjithë atyreqë, gjatë këtyre viteve, i kemi dëgjuar të flasin publikisht përshtetin, drejtësinë, përgjegjësinë, vlerat dhe të ardhmen e vendit.
Ku jeni sot?
Ku është zëri juaj personal, përpara zërit të partisë dhe tëpushtetit?
Prej ditësh, Shqipëria po përjeton përplasje të rënda në protesta, pamje dhune, të rinj të përballur me forcat e policisë dhe njëkrizë që nuk mund të trajtohet thjesht si një betejë mes pozitësdhe opozitës.
Përballë kësaj situate, nuk pres që secili prej jush të mbështesëçdo kërkesë të protestuesve.
Nuk pres as që të gjithë të kenë të njëjtin mendim për zgjidhjenpolitike.
Pres diçka më themelore:
Të mos hiqni dorë nga gjykimi juaj njerëzor dhe profesionalpër hir të përkatësisë politike.
Nëse jeni socialistë, a nuk duhet të pyesni veten se çfarë po ndodh me parimet që ju sollën në politikë?
Nëse keni qenë deputetë, ministra apo drejtuesinstitucionesh, a nuk keni përgjegjësi për mënyrën siushtrohet pushteti, për mbrojtjen e të drejtave të qytetarëvedhe për llogaridhënien?
Nëse për vite me radhë keni dalë përpara publikut siprofesorë, akademikë, artistë, intelektualë apo ekspertë, duke folur me autoritetin e atyre që dinë, ku është ai autoritet sot kur duhet ta dëshmoni me qëndrim?
A ishte autoriteti juaj i vërtetë, apo vlente vetëm për sakohë nuk rrezikohej rehatia dhe interesat tuaj?
Çfarë vlere kanë dija, talenti dhe përvoja nëse në çastet qëkërkojnë qëndrim, ju mbylleni në kafazin e heshtjes dhe e paraqisni tërheqjen si akt maturie?
Nuk e quaj dinjitet fshehjen pas heshtjes. Duke heshturdhe duke mos u angazhuar publikisht përballë asaj që po ndodh, po tradhtoni vetë autoritetin intelektual dhe moral që keni pretenduar të keni.
Nuk mund ta di çfarë mendon secili prej jush, as arsyet pse kenizgjedhur të heshtni. Nuk dua t’ju gjykoj për motive që nuk injoh.
Si qytetare e ketij vendi kam të drejtë t’ju pyes:
Çfarë po bëni me përgjegjësinë tuaj njerëzore?
Të jesh pjesë e një partie nuk do të thotë të heqësh dorë ngandërgjegjja.
Të mbash një detyrë publike nuk do të thotë të justifikosh çdoveprim të pushtetit.
Të kesh dije, përvojë dhe autoritet nuk mjafton, nëse nuk je I gatshëm t’i vësh atë në shërbim të së mirës së përbashkët.
Nuk po kërkoj heshtjen e një pale dhe fitoren e një tjetre.
Po kërkoj guximin për të shprehur bindjet tuaja, për tëkundërshtuar atë që e shihni si të papranueshme, për të kërkuarhetim të pavarur të çdo rasti të dhunës së paligjshme dhe për tëmos lejuar që përgjegjësia të humbasë mes justifikimevepolitike.
Nëse besoni se vendi po ecën në drejtimin e duhur, dilnidhe shpjegojeni me argumente e fakte.
Nëse shihni gabime, abuzime apo padrejtësi, mos prisni qëdikush tjetër të flasë në vendin tuaj.
Nëse mendoni se zgjidhja kërkon ndryshim, merrnipërgjegjësinë për ta kërkuar atë publikisht.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë njerëz që dinë të flasinbukur për përgjegjësinë.
Ka nevojë për njerëz që janë të gatshëm ta dëshmojnë atë edhekur u kushton politikisht.
Sot nuk po ju pyes se cilës parti i përkisni. Po ju pyes se cilësndërgjegje i përgjigjeni.
Kjo nuk është një thirrje për të zgjedhur një kamp tjetër.
Është një thirrje për të mos ia dorëzuar asnjë kampipërgjegjësinë tonë njerëzore.
Përpara se të jemi socialistë, demokratë, deputetë, ministra, profesorë apo drejtues institucionesh, jemi njerëz.
Asnjë përkatësi politike nuk duhet të na bëjë të pandjeshëm ndajvuajtjes, të verbër përballë padrejtësisë apo të paaftë për të thënëatë që besojmë se është e drejtë.
Unë nuk mund dhe nuk dua t’ia imponoj askujt bindjet e mia.
Kam vetëm zërin tim dhe përgjegjësinë për ta përdorur atë kurmendoj se diçka nuk shkon.
Prandaj, po ju drejtohem jo për t’ju dënuar me fjalë, por për t’jukujtuar se përgjegjësia publike nuk mbaron me përfundimin e një detyre, as ndërgjegjja me bindjen ndaj një partie.
Shfaquni.
Shqipëria ka nevojë të dëgjojë jo vetëm zërin e partive, por edhezërin tuaj personal.
Një zë që nuk flet sepse ia kërkon partia, por sepse ia kërkonndërgjegjja.
