Para se të bëhej një nga shkrimtarët më të njohur brazilianë në botë, Paulo Coelho kaloi një rini të trazuar, në të cilën ëndrra për t’u marrë me letërsi u përplas fort me dëshirat e familjes së tij.
Që në adoleshencë, Coelho dëshironte të bëhej shkrimtar. Prindërit e tij, megjithatë, nuk e konsideronin letërsinë një rrugë të përshtatshme për të ardhmen e djalit të tyre. Për shkak të sjelljes së tij rebele dhe kundërshtimit ndaj pritshmërive familjare, ai u shtrua disa herë në një institucion psikiatrik.
Vetë Coelho ka treguar publikisht se gjatë rinisë u shtrua tri herë në një spital psikiatrik. Ai ka folur gjithashtu për trajtime të vështira që iu nënshtrua gjatë kësaj periudhe.
Por këto përvoja nuk e shuan dëshirën e tij për të shkruar.
Në vitin 1988, Paulo Coelho botoi romanin “Alkimisti”, që rrëfen historinë e Santiago-s, një bari të ri andaluzian që niset në kërkim të një thesari pasi sheh një ëndërr.
Fillimisht, libri nuk pati sukses të madh. Botimi i parë në Brazil shiti shumë pak kopje dhe botuesi vendosi të mos vazhdonte me ribotimin. Coelho, megjithatë, nuk hoqi dorë.
Një tjetër botues mori përsipër librin dhe, gradualisht, “Alkimisti” nisi të fitojë gjithnjë e më shumë lexues. Rekomandimet nga lexuesi te lexuesi e kthyen romanin në një fenomen ndërkombëtar.
Libri u përkthye në dhjetëra gjuhë dhe Paulo Coelho u shndërrua në një prej autorëve brazilianë më të lexuar në botë.
Historia e tij është një shembull i jashtëzakonshëm i këmbënguljes: një djalë që dikur përballej me kundërshtimin e familjes ndaj ëndrrës së tij, vite më vonë do të bëhej autori i një prej librave më të njohur të letërsisë bashkëkohore.
